arunwan's profile我 ♡ 東方神起PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
我 ♡ 東方神起 |
||||||
|
06 March LAST ก่อนชีวิตนักศึกษากำลังจะกลายเป็นเพียงอดีต ฉันเคยคิดและย้อนถามตัวเองว่า .. นี่..มันเป็นฝันรึเปล่า? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า เวลามันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว และแล้วช่วงเวลาที่ฉันไม่อยากจะก้าวข้ามมันไป ตอนนี้...มันได้มาอยู่ตรงหน้าแล้ว อา...เศร้าเหลือเกินนะ ความรู้สึกที่ไม่อยากเดินไปยังอนาคตของฉัน มันมีมาตั้งแต่ช่วงม.ปลาย เริ่มรู้ตัวว่าอะไรเป็นอะไร ในอนาคต...สิ่งที่เราจะต้องเจอนั้นคืออะไรและเป็นอย่างไร แน่นอน! ไม่มีใครสามารถหยั่งรู้ได้ว่ามันจะเป็นอย่างที่เราคิดรึเปล่า นับจากวันนั้น จนถึงวันนี้ สิ่งที่เคยได้คิด มันก็ปรากฏขึ้นเป็นเงา ที่คอยตามติดเรา ไม่ว่าอยู่แห่งหนใด ก็ไม่มีวันที่จะลบเงาของเราออกไปได้ ความจริง...มาแล้วสินะ โดดเดี่ยว...คงหาคำอื่นมาทดแทนได้ยาก และคงยากที่จะหาคำอื่นมาบรรยาย ไม่รู้ว่า ... ที่เราทำ มันยังดีไม่พอ หรือ มันไม่เคยดี ชีวิต...มันไม่ใช่ของเรา แม้ว่าเราจะปฏิเสธให้ชีวิตของเราพ้นจากผู้อื่นอย่างไร เขา ก็จะยิ่งตามติดเราเข้ามามากเท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่า เราจะต้องมาทำอะไร เพื่อให้คนอื่นหรือ ใคร พอใจ ทั้งที่มันไม่ใช่ตัวเรา... แย่จังนะ ที่เหมือนกับเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้ายมาโดยตลอด ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน อาการหนักขนาดนี้ คงต้องล้างสมอง ถึงจะหายฟุ้งซ่าน อยู่ หรือ ไม่อยู่ ก็มีค่าเท่านี้ เท่านั้น... 13 September สิ่งนี้หลังจากที่ไม่ได้มาระบายกับเจ้านี่...เจ้าสเปซของฉัน
วันเวลาผ่านไป...คนเราย่อมเปลี่ยนแปลง
ฉันเอง...ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกันที่เกิดการเปลี่ยนแปลง
แต่ฉันก็รู้สึกว่า มันเป็นไปในทางที่แย่กว่าเดิม
เรื่อยๆ
เรื่อยๆ...
แม้ว่าฉันจะพยายามที่จะฉุดรั้งมันไว้เท่าไหร่
แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ให้ความร่วมมือกับฉันเลย
วันนี้...ช่างเป็นวันที่ฉันแสนเหงาใจ
เปล่าเปลี่ยว...คำๆนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตได้หนักหน่วงเช่นนี้มาก่อน
แม้ว่ามนุษย์เรา จะเป็นสัตว์สังคม อยู่ร่วมกัน มีความสัมพันธ์กัน สนทนากัน เป็นมิตรกัน
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ตัวเราก็ยังต้องการตัวเรามากที่สุด
แม้ว่าฉันจะหวังให้ใครสักคนได้รับรู้ความรู้สึกก็ตาม
หรือ...แม้ว่าตัวฉันเองก็ยังไม่อาจเข้าใจตัวเองได้มากนัก
แต่...มันคงไม่ผิดใช่ไหม?
ที่ฉันก็แค่ปรารถนา ... ที่จะให้ใครสักคน ถามฉัน...เพียงแค่...
"เป็นอะไรรึเปล่า?"
สำหรับฉัน ในตอนนี้ ฉันคิดว่า...
การที่เราคิดว่าเรามีสังคม เราอยู่ในสังคม หรือ เรามีเพื่อน หรือ เรามีมิตร
ทั้งหมด มันแค่สิ่งที่เราสร้างมันขึ้นมา กำหนดมันขึ้นมาเองเท่านั้น
มันไม่มีอยู่จริงหรอก ไอ้เจ้าสิ่งที่พูดแล้ว ทำให้รู้สึกดี สิ่งเหล่านี้ มันไม่มีอยู่จริง
มันเป็นเพียงสิ่งที่มนุษย์เราปรารถนาที่จะให้มันมีจริง ก็เท่านั้น...
ในบางครั้ง...เราอาจจะกระทำสิ่งนี้ กับคนอื่น เหมือนกับที่เรารู้สึกว่าเขากระทำกับเราอยู่ก็เป็นได้
ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ
แต่สิ่งหนึ่งในใจตอนนี้...
ฉัน...หมด ซึ่ง ความปรารถนา ที่จะปรากฏตัว อยู่ในห้อง อาคาร จังหวัด ประเทศ ทวีป โลก จักรวาล ภพ
ไม่อยากอีกแล้ว...ไม่อยากจริงๆ 07 July เพี้ยนเพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เพี้ยน
เป็นอะไรมากมั้ยกุ... 07 February กุมภาพันธ์นาฬิกาตาย
ใบไม้มันยังผลัดใบ
เปลี่ยนผันตามฤดูกาล แต่ชีวิตยังไม่เปลี่ยนไป ยังเหมือนเดิมอย่างนั้น เข็มของนาฬิกาไม่เคยบอกเวลา
นานแค่ไหน ก็เหมือนเดิมเสมอ ตั้งแต่เราจากกัน จนในวันนี้ ก็มีเพียงเธอ ยังเก็บรักนั้น อยู่ในหัวใจ
เธอจะรู้ไหม ฉันยังคงพร่ำเพ้อ หลับตาทุกครั้ง ก็ยังเห็นเพียงแต่เธอ ฉันยังคิดถึงเธอเสมอ ไม่เคยจะลบเลือน อยากรู้เธอเป็นอย่างไร
จากครั้งที่เราแยกทาง อธิษฐานไปอย่างเลื่อนลอย ก็อยากพบเธออีกครั้ง เข็มของนาฬิกาไม่เคยบอกเวลา
นานแค่ไหน ก็เหมือนเดิมเสมอ ตั้งแต่เราจากกัน จนในวันนี้ ก็มีเพียงเธอ ยังเก็บรักนั้น อยู่ในหัวใจ
เธอจะรู้ไหม ฉันยังคงพร่ำเพ้อ หลับตาทุกครั้ง ก็ยังเห็นเพียงแต่เธอ ฉันยังคิดถึงเธอเสมอ เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ยังเก็บรักนั้น อยู่ในหัวใจ
เธอจะรู้ไหม ฉันยังคงพร่ำเพ้อ หลับตาทุกครั้ง ก็ยังเห็นเพียงแต่เธอ ฉันยังคิดถึงเธอเสมอ ยังเก็บรักนั้น อยู่ในหัวใจ
ยิ่งอ้างว้างมากเท่าไร ยิ่งพร่ำเพ้อ หลับตาทุกครั้ง ก็ยังเห็นเพียงแต่เธอ ฉันยังคิดถึงเธอเสมอ แม้นานจนป่านนี้ ฉันยังคิดถึงเธอ
ไม่น่าเชื่อเลย...
นานมาแล้วที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ ฟังเพลงไป รู้สึกเศร้า และคิดถึงแต่เรื่องราวของตัวเอง
อยากรู้เสียจริง...ว่าทำไมพี่ตูนต้องมีเพลงที่ทำให้กูต้องเสียน้ำตาอยู่ทุกครั้งไป
เพลงนี้ก็ไม่แตกต่างเลย ...
..
ใจความในเพลง มันทำให้คิดถึงแต่เธอ ...
แม้ว่าเราจะจากกันไปนานแค่ไหน แต่ตั้งแต่ครั้งนั้น ก็ไม่เคยลืมเธอไป
ไม่รู้ทำไม ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด
คงเหลือแต่ชั้นคนเดียว ที่ยังคงพร่ำเพ้อถึงแต่เธอ
ขอโทษจริงๆที่เคยทำให้เธอเจ็บช้ำใจ
มาในวันนี้ชั้นเข้าใจเธออย่างลึกซึ้ง...
อ๊ากกกกก!!!!...พระเจ้า บอกมาทีสิว่า เพลงนี้มันไม่ได้เกิดมาเพื่อกู
ว๊อยยยยยย!!!!!! >_<
คืนแห่งอะไรบางอย่าง ที่ทำให้รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง กับความรู้สึกบางอย่าง
เมื่อคืนนี้...
"ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่างานจะทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น และยังทำให้รักและเกลียดเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย"
ทุกอย่างมันเหลือเชื่อจริงๆ แต่ถ้าเพียงเราเชื่อมั่นในมัน มันก็จะไม่ใช่เรื่องที่เหลือเชื่ออีกต่อไป
สิ่งที่ทรมานที่สุด คือ การยอมรับความจริง
ทำไมนะ...???
ยิ่งเราโตขึ้น ในขณะที่เราเข้มแข็งมากขึ้นเท่าไร เราก็ยิ่งอ่อนแอลงมากขึ้นเท่านั้น
เหตุที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวด นอกจากถูกกระทำแล้ว ตัวเราเองต่างหากที่เป็นคนสร้างมันขึ้นมา
ทำไมนะ...???
ยิ่งเรามองอะไรหลากหลายมุม หรือมองไม่เป็นกลางไม่มีอคติมากเท่าไร เราก็ยิ่งเจ็บปวดทรมานกับความจริงมากขึ้นเท่านั้น
เหตุที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวด นอกจากความจริงแล้ว ใจและความคิดของเราต่างหากที่ยังคงรับไม่ได้ ทั้งที่รู้เรื่องราวทั้งหมด
ทำไมนะ...???
ยิ่งเรารัก เราแคร์ เราทุ่มเทความรู้สึกกับใครซักคนมากเท่าไร เราก็ยิ่งคาดหวังในตัวของเขามากขึ้นเท่านั้น
เหตุที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวด นอกจากจะเสียใจกับการกระทำของเขาแล้ว ความจริงอันเป็นตัวตนของเขาต่างหากที่ทำให้เรารู้สึกกล้ำกลืนและปฏิเสธมัน
ทำไมนะ...???
ยิ่งเราห่างจากใครซักคน คนที่เรารู้สึกดีๆ เป็นคนที่เคยมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้น เราก็ยิ่งถึงเขามากขึ้นเท่านั้น
เหตุที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวด นอกจากการคาดหวังให้เขาเป็นเช่นเดิมแล้ว ความจริงอันแสนโหดร้ายต่างหากที่ทำให้เราได้รู้ว่า เราเท่านั้น...ที่ยังเหมือนเดิม
ทำไมนะ...???
ยิ่งเรารู้สึกแย่มากเท่าไร สิ่งร้ายๆในหลากหลายเรื่อง มันเหมือนจะจ้องรุมทำร้ายเรามากขึ้นเท่านั้น
เหตุที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวด นอกจากตัวเรา ที่บางครั้งก็คิดไปเองแล้ว บางทีเราก็ต้องยอมรับอย่างทรมานใจ ว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น มันเป็นความจริง
"อัดอั้น"
คำๆเดียว น่าแปลก...ที่มันสามารถอธิบายความรู้สึกทั้งหมดที่มีในตอนนี้ได้
ความตายด้านที่กำลังคืบคลานเข้ามาในใจ มันค่อยๆกัดกินหัวใจทีละน้อย
เวลาผ่านไปนาน ใกล้แล้ว... อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น
ฉันก็จะเป็นคนตายด้านอย่างสมบูรณ์
คนตายด้านที่แท้จริงแล้วไม่ตายด้าน
ร่างกายเรา มันช่างมหัศจรรย์ใจยิ่งนัก
ในช่วงเวลาที่เกิดเหตุการณ์หนึ่งๆ เรารู้ตัวว่า เราไม่ได้คิดอะไรเลย สมองว่างเปล่า
แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เมื่เหตุการณ์นั้นผ่านไปแล้ว
เราเพิ่งจะรู้ตัวว่า สมองมันสั่งให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้คิดมาก ไม่ได้คิดอะไรจริงๆในช่วงนั้น
หากแต่ก้นบึ้งลึกสุดในใจ...มันคิดมาก อย่างที่เราไม่รู้ตัว
ขอบคุณความรู้สึกดีๆที่เคยเกิดขึ้นตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา ความสุขล้น...
ขอบคุณความรู้สึกเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา แสนเศร้า...
การที่เราพยายามที่จะเข้าใจใครสักคน และยอมรับที่เขาเป็นเขา มันช่างยากเย็น
แต่...
ทั้งที่เราพยายามที่จะเข้าใจใครสักคนให้ถ่องแท้ แต่ทำไมตัวเราเอง เรายังไม่เข้าใจ?...
แด่...ชีวิตที่ผันผ่าน
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาเกือบปี
และความรู้สึกที่เพิ่งตื่นในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา
25 November between""สิ่งที่ไม่มีวันย้อนคืน มันก้อคงต้องเปนอย่างนั้น
แต่ว่า...ยังไงเราก้อคงต้องเดินต่อไป
ขอโทดนะจิน
ที่เราคงทำอย่างที่จินบอกเราไม่ได้
แต่ว่า...
เราก้อจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้นะ
ขอบคุนจิงๆที่ยืนเคียงข้างกันเสมอมา ^-^
ถ้าเราไม่มีนาย เราอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาเลยก็เปนได้
ขอบคุนนะ...
ขอบคุนเพื่อนๆด้วยนะ ที่คอยเปนห่วงกันเสมอ
ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ชั้นท้อ ชั้นก้อมีกำลังใจที่ได้จากพวกแกนี่แหละนะ
เพื่อนๆที่คอยจิกตามงานด้วย ขอบจายว่ะ ถ้าม่ายมีแก ชั้นคงพลาด...
บางสิ่งที่พูดแล้วมันมีผลเสียมากกว่าผลดี ก้ออย่าพูดมันเลยดีกว่า
เพิ่งรุ้ เพิ่งเข้าใจ ก้อวันนี้
สิ่งที่พูดออกมา ถ้ามันจะทำให้ทุกอย่างมันแย่ไปกว่าเดิม
โตๆกันแร้ว น่าจะรุ้ ... ใช่!! โตกันแล้ว ทำไมม่ายรุ้
ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เหนกันอยุ่
วัดด้วยความรุ้สึก แต่ไม่สามารถวัดด้วยคำพูด
การที่จะพูดอะไรไป ยากที่จะทำให้เข้าใจตรงกัน ... และชัดเจน
สังคมจะเป็นตัวช่วย ช่วยให้เราเรียนรู้ ว่า เมื่อไหร่ควรพูด พูดอะไร กำลังพูดกับใคร และจะพูดอย่างไร
ตาของคนเรา หากมองตรงๆ จะสามารถมองได้ประมาณ 180-240 องศา
แต่หากเราลองมองรอบตัว แหงนหน้า ก้มหน้า เอียงหัว หรือหันหลังกลับ ก้อคงไม่พลาดอะไรบางอย่างไป
เรื่องบางอย่าง ไม่สามารถพิสูจน์ได้ เพราะเนื้อความเปรียบเหมือนกับไอน้ำ
เราไม่สามารถที่จะจับแล้วรวมเป็นน้ำ ซึ่งเป็นของเหลวได้
คนบางคน ก็มีลักษณะพิเศษเฉพาะคนที่แตกต่างกันไป
ดังนั้นการที่จะให้คนพวกนั้นทำอะไรที่เหมือนกัน โดยคาดหวังไว้กับคนเหล่านั้น คงทำไม่ได้
แน่นอน...ว่าคนเรา มองต่างมุม
แต่จะมีซักครั้งมั้ย ที่จะคุยกัน แล้วลองมองมุมเดียวกัน
study hard , play hard 'n work hard
นิยามพี่นี่...เจ๋งดีจริง
กาลเวลาพิสูจน์คนจริงๆ
ขอบใจอีกครั้งนะ...จิน
พวกหล่อน ... ชั้น... คิดถึงพวกแกนะเว้ย
อยุ่ใกล้แต่เหมือนอยุ่ไกล ขอบใจที่เปนห่วงกันเสมอ
แกทั้งหลาย... โปรดระลึกไว้ว่า
เราเป็นเพื่อนกันตลอดไป
บ้าน...ที่ทำให้คนเป็นคน เราเป็นเรา
คิดถึงบ้าน.....
|
|
|||||
|
|
